Hikaye şöyle başlar:
Bir bilim kurgu yazarı olan Richard Lupoff, 1973 yılında 12:01 adlı bir kısa hikaye yazar. Hikayenin konusu aynı saati defalarca yaşama üzerinedir. Evrenin yaratılış anını mikro düzeyde tekrar canlandırmak isteyen bir grup bilim adamı, bu deneye başladığı sırada bir zaman sıçraması gerçekleşir. Bu sıçrama sonucu olayla ilgisi olmayan bir adam, sürekli aynı saati yaşamaya başlar.
Adam, kendini bir caddede ve saat 12.01’de işe giderken bulur. Saat tam 13.00’e geldiğinde ise her şey başa döner. Adamı tekrar caddenin başında ve saati de 12:01 iken görürüz. Bu döngü sonsuza kadar devam eder.

Bu kısa hikaye, 1990 yılında 12:01 PM ismiyle bir kısa film olarak karşımıza çıkar. Kısa film, En İyi Kısa Film Oscar Adaylığı kazanır.

Aynı konu, 1993 yılında çekilen ve Türk televizyonlarında Bugün Aslında Dündü ismiyle yayınlanan 12:01 adlı bir televizyon filminde de işlenir.

Filmde bir grup bilim adamı kısa hikayedeki gibi bilimsel bir deneyi gerçekleştirmektedir. Tam da o anda yani 12:01 sularında, evinde her şeyden habersiz bir şekilde bekleyen Barry’yi tesadüfen elektrik çarpar. Bu elektrik çarpması sonucu deneyin etkisini yaşayan Barry sürekli aynı güne uyanır. Filmde kısa filmden farklı olarak Barry’nin hoşlandığı bir kız da vardır. Ve karakterimiz her gün onu kendine aşık etmeye çalışır.

Harold Ramis, 1993 yılında benzer temalı Groundhog Day adlı bir film yapar. Bill Murray’nin canlandırdığı Phil karakteri de sürekli aynı günü yaşar.

Groundhog Day, her sene izlediğim ve her izleyişimde adeta ilk defa izliyor hissi yaşadığım bir filmdir. Filmde en beğendiğim şeyse, Harold Ramis’in filmi bilim-kurgu ya da fantastik bir yapıdan kurtarıp insan ilişkilerine odaklanması.

Kendin Ol

Phil, Rita’yı etkilemek için elinden geleni yapar ve aynı günde yaşadığı onlarca yıl boyunca Rita hakkındaki tüm ayrıntıları öğrenir. Bu sayede Rita’yla mükemmel randevuyu en ince ayrıntısına kadar ayarlar. Randevuda, Rita’nın en sevdiği şiiri okur, ona en sevdiği içkiyi ısmarlar hatta birlikte ortak bir hayali paylaşırlar. Phil adeta, Rita’yı etkilemek için bambaşka bir insana dönüşür.

Teoride Rita’nın Phil’e defalarca aşık olması gerekirken bir şeyler ters gider ve Rita her gecenin sonunda Phil’i tokatlar.

Phil tüm bu çabaların ona Rita’yı getirmeyeceğini anladığında bu duruma son verir ve gününü tamamen kendi yapmak istediklerine ayırır. Piyano dersleri alır, buzdan heykel yapmayı öğrenir, ağaçtan düşen bir çocuğu her gün kurtarır.

O gün ne yapmak istiyorsa onu yapar, birisini etkilemek için değil, sadece kendi istediği için yapar.

İşte o günün gecesinde tuhaf bir şey olur ve Rita, Phil’den hoşlanmaya başlar. Phil, Rita’yı etkilemek için ya da onun sevgisini kazanmak için en ufak bir şey yapmamıştır. Sadece kendi gibi davranmış, en çok yapmak istediği şeylere odaklanmış ve kendini diğer insanlara adamıştır. Bu da ilişkiler adına çok önemli bir ayrıntıyı içinde barındırır.

Sürekli aynı günün yaşandığı bu iki film temelde aynı şeyi söyler. Hayat, ne olacağını bilmediğimizde güzeldir.