John Carney’nin Begin Again filmini izledikten sonra aklıma baş karakteri müzik olan filmlerle ilgili bir yazı yazmak geldi.
Yine o anlardan birini yaşamaya başladım. Fikrin kendisi, onu gerçekleştirmekten daha fazla heyecan yaratıyordu. Sonra hayatımı bir gözden geçirdim ve şunu fark ettim: Yaptığım birçok şeyi yapma sebebim, onu yapma fikrinin hoşuma gitmesiydi. Sonuçları falan umurumda değildi

Sanırım yazıma yine konudan koptuğum klasik bir giriş yaptım. Konuya dönersem, bu yazıda müziği bir karakter olarak kullanan filmleri incelemek istedim.

ONCE

Once’ı üniversitede okurken bir arkadaşım önermişti. Onunla kara filmler üzerine yaptığımız bir sohbetten sonra bana Once’tan bahsetmişti. Ben de Once’ı bir kara film zannederek izlemeye karar verdim.

ODTÜ Refika Aksoy Yurdu’nda saat 02:00 civarıydı. Filme başladım. Biter bitmez de arkadaşımı arayıp teşekkür ettim.
Film daha ilk sahnesinden itibaren içine aldı beni. Kameranın sürekli omuzda olması, kayıt sahnesinde kameramanın çömelmesini hissetmemiz, babanın daracık odaya elinde çaydanlıkla girmesi… Kısaca her şey o kadar samimiydi ki… Neredeyse hiçbir Amerikan filminde göremeyeceğimiz bir samimiyetti bu.

Filmde beni etkileyen diğer şey, karakterlerin isimlerinin olmaması. Sadece bir kız ve bir erkek var. Filmi izlerken hiçbirimiz, isimlerin olmadığını fark etmiyoruz. Çünkü karakterlerle kendimizi o kadar özdeşleştiriyoruz ki isimlerine ihtiyaç duymuyoruz.

Filmde müzik, birbirleri için yaratıldığını düşündüğümüz iki insanı birbirine bağlıyor. Ama bu bağ öyle bir bağ ki, iki kişiyi birleştirmekten ziyade onları eski aşklarına yakınlaştırıyor.

MUSIC AND LYRICS

Hugh Grant sevdiğim bir aktör olduğu için –özellikle doğaçlamalarıyla- ve Marc Lawrence da Two Weeks Notice ile en azından kendine ait bir tarzı varmış gibi göründüğü için Music and Lyrics’e bir şans verdim. Tüm klişelere rağmen filmi samimi buldum.

Filmde müzik, aynı dertten müzdarip, yani geçmişine hapsolmuş iki insanı tedavi ediyor.

BEGIN AGAIN

Toprağım John Carney (bu ifadeyi John Carney’nin Sivaslı olmasından değil, benim Irish kökenlerimden dolayı kullanıyorum) Once’tan sonra en azından yeni bir şey söylemeyi denemiş.

Film başından itibaren beni içine aldı ve Dan’in o ilk şarkıyı dinlerken aslında şarkıyı görmesi yani aranjmanını kafasında kurması harikaydı. Dan şarkıyı dinlemiyordu, hissediyordu. Yani varlığını kaybedip şarkının kendisi olmuştu. Tao öğretisinde böyle anlara wu-wei yani eylemsiz eylem deniyor. Mihaly Csikszentmihalyi ise bunu “flow” yani “akış” olarak tanımlıyor.

Dan’in şarkıyı dinlerkenki hali bana Tao öğretisindeki bir wu-wei hikayesini hatırlattı. Hikaye bir öküzü adeta dans eder gibi kesen bir kasapla onun hayranlıkla izleyen bir lord arasında geçer.

Filme dönersek, toprağım John Carney’in filmde beni şaşırtmasını o kadar çok istedim ki. Once’tan sonra yeni bir söylemesini o kadar çok istedim ki. John Carney ise çok da yeni bir şey söylemedi.

Filmde müzik, farklı dertlerden müzdarip iki insanı bir araya getiriyor. Dan çıkış arayan bir yapımcı, Gretta da yaşadıklarını unutmak isteyen bir müzisyen. Ve müzik ikisini tedavi ediyor. Aralarında öyle bir bağ oluşturuyor ki müzik, Dan’i eski hayatına Gretta’yı yeni hayatına hazırlıyor.